Σκέψεις προ-Χριστουγέννων

Από μικρή θυμάμαι να με θλίβουν τα Χριστούγεννα.
Μεγαλώνοντας διαπίστωνα, όλο και περισσότερο, ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη γιορτή.

Οι άνθρωποι ξαφνικά χαμογελούσαν υστερικά χαρούμενοι, ξεχύνονταν στη μάχη του καλύτερου δώρου, πανικόβλητοι μήπως τυχόν ξεχάσουν κανέναν.
Στο εφηβικό μου μυαλό τα Χριστούγεννα φάνταζαν με Καρναβάλι.

Ξαφνικά οι άνθρωποι προσποιούνταν ότι όλα πηγαίνουν καλά, ξαφνικά θυμούνταν ότι υπάρχουν δίπλα τους πεινασμένοι, διψασμένοι, άνθρωποι σε ανάγκη.
Η τηλεόραση φορούσε τα καλά της και οι σταρ παρηύλαναν με τα αστραφτερά τους ρούχα, τα κόκκινα κραγιόν και τα τεράστια χαμόγελα, κάνοντας φιλανθρωπικές εκπομπές για τους πεινασμένους.
Και πάντοτε, στο εφηβικό μου μυαλό, σκεφτόμουν: "γιατί μόνο τώρα?"
Και θλιβόμουν όλο και περισσότερο...
Ταυτόχρονα, ο κόσμος ετοιμαζόταν για τις μεγαλύτερες κραιπάλες σε φαγητό και ποτό, για εξόδους σε νυχτερινά κέντρα, για χορούς πάνω στα τραπέζια και αστραφτερές τουαλέτες. Τεράστια ποσά σε μπουκάλια ουισκυ και σε λουλούδια στις γιορτινές πίστες. .

Και τότε συνειδητοποιούσα ότι η φιλανθρωπία ήταν απλώς η δικαιολογία.

Δώσε ένα πακέτο μακαρόνια στον πεινασμένο και γιόρτασε χωρίς τύψεις.
Δώσε μελομακάρονα στον φτωχό και αγόρασε εκείνες τις πανύψηλες γόβες.
Δώσε ένα παιχνίδι στο ορφανό και φάε ολόκληρα γουρουνόπουλα και γαλοπούλες στο ρεβεγιόν.

Και έτσι πάντα με έθλιβαν τα Χριστούγεννα.
Ήταν πάντοτε στο μυαλό μου η γιορτή της υποκρισίας.
Η γιορτή των ψεύτικων χαμόγελων και της υπέρμετρης καλοσύνης.

Η γιορτή της "αγάπης"! Ναι, σε εισαγωγικά.
Οι οικογένειες έκαναν μια προσωρινή εκεχειρία στις διαφωνίες και στους διαξιφισμούς, μια μικρή ανάπαυλα, πριν αρχίσουν πάλι να τρώνε τις σάρκες ο ένας του άλλου.
Και πάντοτε, στο εφηβικό μου μυαλό, τα Χριστούγεννα ισοδυναμούσαν με ένα κακόγουστο και κακοστημένο θέατρο.


Ύστερα μεγάλωσα. Και τα Χριστούγεννα συνέχιζαν να με θλίβουν. Ήρθαν να προστεθούν και άλλες ενοχλήσεις.
Η συνειδητοποίηση ότι αυτά τα Χριστούγεννα δεν έχουν καμία σχέση με τη Γέννηση του Χριστού.
Η συνειδητοποίηση ότι από αυτού του είδους του Χριστούγεννα λείπει το κεντρικό πρόσωπο: ο Ιησούς.
Η συνειδητοποίηση ότι είναι η πιο εμπορευματοποιημένη γιορτή στον κόσμο, και όχι βέβαια γιατί γεννήθηκε ο Σωτήρας μας!


Σε όλη μου τη ζωή, θυμάμαι πάντα τα παράξενα βλέμματα που στρέφονταν πάνω μου κάθε φορά που ξεστόμιζα: "εμένα δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα".


Ναι, φυσικά, είναι όμορφα όλα αυτά τα λαμπιόνια και τα δεντράκια και τα στολιδάκια και τα χρυσοσκονάκια και τα αστεράκια και τα αγιοβασιλάκια και τα ξωτικάκια και τα καλικαντζαράκια και τα δωράκια και τα κουραμπιεδάκια και τα χαμογελάκια και τα φαγοποτάκια και και και . . .

Τίποτα δεν άλλαξε. Το εφηβικό μου μυαλό διαισθάνθηκε σωστά.